Kuchnia polska kształtowała się przez wieki, czerpiąc z różnych kultur. Jednak nasze dziedzictwo kulinarne wciąż nie jest dostatecznie doceniane.
Program Polskie Skarby Kulinarne ma na celu to zmienić i odkryć na nowo skarbiec kuchni polskiej.

Zachęcamy współczesnych szefów kuchni i restauratorów do inspirowania się technikami i recepturami dawnych kuchmistrzów. 

Zagłębiamy się w karty historii, by odnaleźć autentyczną definicję polskiej kuchni tradycyjnej oraz przetłumaczyć ją na język współczesnej gastronomii.
W tym celu wspólnie z ekspertami – zarówno praktykami, jak i teoretykami – prowadzimy interdyscyplinarny dialog i tworzymy forum wymiany doświadczeń.

Misją programu jest zwiększenie świadomości Polaków na temat bogactwa tradycji naszego kraju oraz rozbudzenie wśród nich patriotyzmu kulinarnego.
Realizujemy ją poprzez szereg warsztatów, spotkań i materiałów edukacyjnych skierowanych do szefów kuchni, restauratorów i uczniów szkół gastronomicznych.
Wybitni szefowie kuchni i historycy tworzą grono ekspertów, którego liderem jest Maciej Nowicki, szef kuchni w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. 

Mecenasem programu Polskie Skarby Kulinarne jest sieć hurtowni MAKRO Polska, a głównym partnerem – Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie.

Niektóre smaki są tak stare, że aż nowe!” 

Maciej Nowicki 

Szef Kuchni Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowe

Miłośnicy kuchni szukają w gastronomii czegoś więcej niż samego jedzenia. Kuchnia to nie tylko produkty oraz techniki i powstałe z ich połączenia potrawy, to także tworzona przez jedzenie opowieść: o przyrodzie, smaku, historii i o nas samych…

Co dzisiaj jest tak naprawdę kuchnią polską? Co nas wyróżnia od innych, co sprawia, że jedzenie, kuchnia, i smak stają się nasze? Podczas spotkania rady programowej naszego projektu na wyścigi wymienialiśmy dziesiątki potraw, które powszechnie za takie się uznaje oraz zastanawialiśmy się czy są one tylko i wyłącznie polskie. 
Same potrawy są zresztą często bardziej regionalne niż narodowe, a dania
np. z Górnego Śląska są bliższe kuchni niemieckiej lub czeskiej niż np. podlaskiej, która
przypomina nam z kolei kuchnię białoruską i litewską… 
Nie wskazując na jakieś konkretne dania, z których większość ma powikłaną i często międzynarodową historię, możemy jednak podać najważniejsze, wyróżniające cechy kuchni polskiej. 
A więc jej związek z przyrodą, w szczególności lasem, dziczyzną i runem leśnym. Wyróżnia nas zamiłowanie do kiszonek i kwaśnego smaku, nie jest to przy tym echo chwilowej globalnej mody. 
Nasi przodkowie przez wieki kisili co tylko się dało, a my nie możemy sobie wyobrazić kuchni polskiej bez kiszonej kapusty, kiszonych ogórków, żuru czy zakwasu żytniego… 
Cenimy też posmak wędzenia i aromat dymu, którego szukamy nie tylko w kiełbasie, szynce czy półgęsku, ale także w rybach, serze czy suszonych śliwkach i smażonych na otwartym ogniu powidłach. 
Choć kuchni polskiej nie potrafimy zdefiniować w kilku zdaniach, to jednak na ogół dość dobrze odczuwamy, czym ona jest. 
Rozpoznajemy ją na poziomie emocji, tęsknot i własnej, rodzinnej pamięci smaku. 
Ciągle jednak dyskutujemy nad tym czym jest PRAWDZIWA kuchnia polska, czy jakaś potrawa jest NAPRAWDĘpolska. 
Może ta dyskusja, zainteresowanie i przywiązanie do czegoś własnego i autentycznego w kuchni są ważniejsze niż sama definicja?

Chcielibyśmy przedstawić szefom kuchni i restauratorom propozycję nowego kanonu kuchni polskiej.Wiele jej wartości i specyficznych cech to elementy naszego dziedzictwa. Pamiętając o wartościach związanych z ekologią, zdrowiem, lokalnością i sezonowością chcielibyśmy zaproponować kanon odwołujący się do tych cech oraz do zapomnianej tradycji i historii.

Nasz „kanon” jest propozycją raczej opowieści o kuchni niż jedynym uniwersalnym wzorcem. Chcemy by ten przykład rozszerzył naszą wyobraźnię, pomógł dopasować ofertę gastronomiczną do różnych historycznych miejsc, regionów i ich specyfiki.